..”Ο ΓΙΑΤΡΟΣ”...

 Που είσαι μωρέ Γιατρέ?

Έλα,παράτα τον καφέ

οι άλλοι περιμένουν,

ετοιμάζουν τον τεκέ

Θα ρθει,

κι ο Δήμαρχος μετά

να μας φέρει αυτό που έταξε,

την άλλη τη φορά

Αν και έχουμε περίσσευμα,

από τα ΖωνIανά

Θυμάσαι εκείνο το άρωμα

που είχε το ντουμάνι

που έφερε απο μακρυά

εκείνο το αλάνι?

Καμιά μάνα δε γέννησε

άνθρωπο για χαρμάνι

Δεν ξερω πως να φανταστώ,

Ζωή,χωρίς λιβάνι,

Ο κόσμος που βρισκόμαστε

σε θέλει χαϊβάνι,

χάπια να παίρνεις το πρωί

με βλέμμα στο ταβάνι

Καμιά μάνα δε γεννά

το βρέφος στο λιμάνι

Βρες το δικό σου το σταθμό,

και πάρε αυτό που αξίζεις

κράτα το μπάφο σου καλά

και μάθε να ξεχωρίζεις

Η Ζωή είναι μικρή,

για να στριφογυρίζεις

Μη σκέφτεσαι,

συνέχεια το μετά,

ρούφα την κάθε σου στιγμή,

σαν τελευταία,

τσιμπουκιά.

Τελευταία

τσιμπουκιά.

..."VIVA LA (r)EVOLUTION"...

..."Δικό σας με την αγάπη μου και οχι μόνο  Άγνωστος Α"..

...”ΑΡΑΓΕ”...

)...”ΑΡΑΓΕ”...

Από μένα για Εσάς,

με σεβασμό και αγάπη..

ελπίδα καθημερινή,

λάθη και άλλα πάθη

Άραγε γελά?

Μόνος του όταν μένει...

Η Όλα είναι απλά,

φτηνά. ...καθημερινά

Για άλλους ,

φαντάζει αρχοντιά,

αλλά για αυτόν,

απλά σκατά

Που για να τα βρεις θέλει,

να κινείσαι σαν το χέλι..

Να μην έχεις...

δική σου Ζωή

και όλα να κρέμονται,

απο μια κλωστή!

Μη κοιτάς πάντα,

την αναμμένη λάμπα

τίποτα δεν είναι τζάμπα

κάποιες στιγμές,

χάνεις πολλά

και δε μιλάμε για λεφτά

Όλα μια ζωή κλεφτά...

σχεδόν ψιθυριστά

μη μας δουν...

Μη μας ακούσουν

και μας κάνουνε κουρέλι

τότε καταλαβαίνεις φίλε μου

στα αλήθεια,

πόσα θέλει

Και τελικά,

δεν είναι αρχοντιά,

να ζεις τη Ζωή σου στα κρυφά

Είναι άρνηση απλά

σε αυτό που ζούμε,σύστημα

Άραγε πόσο θα αντέξει η καρδιά,

να τραβάει όλα αυτά

Το μυαλό μου τα χει παίξει,

είναι στιγμές που δεν μπορώ,

να αρθρώσω μία λέξη

Με όλα αυτά τα σκηνικά,

που για άλλους είναι άγνωστα

και μπορεί να είναι και απλά

Να τα ακούν και να γελούν,

αλλά για να τα κάνουν,

ούτε να το φανταστούν

Γιατί δεν έχουν το σθένος,

ξυπνητοί να τα σκεφτούν

Όλα με ερωτηματικό,

το έχω συνηθίσει.....όμως Εγώ

Έτσι είναι αυτό,

που άλλοι λεν Ζωή...

Αλλά για μας μερικούς

μια τεράστια φυλακή,

παρτούζα με φυσική εναλλαγή

Μία εδώ μία εκεί

τα μάτια δεκατέσσερά

μη μπει καμιά ψωλή...

Καλή συνέχεια Αδέρφια μου,

τρελά πουλιά

και μην ξεχνάτε να κοιμάστε

με τα μάτια ανοιχτά...

με τα μάτια ανοιχτά....

ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ ΤΡΕΛΑ ΠΟΥΛΙΑ

..."VIVA LA (r)EVOLUTION"...

..."Δικό σας με την αγάπη μου και οχι μόνο  Άγνωστος Α"..

...”ΧΑΜΠΑΡΙ”...

Περάσαν χρόνια,

βυθισμένα σε στάχτες,

με επάνω τους χιόνια.

Χρώματα,κάθε λογής

που μόνο στη φαντασία,

μπορείς να βρεις

Νύχτες,που γίνανε μέρες

και ώρες,που μοιάσαν αιώνες

με εσένα να παλεύεις,

μία με νεράιδες,

και άλλη,με χελώνες

Μια κόρη,

που γινότανε,

απο μικρή,μεγάλη,

με Σένα,μούσκεμα,

να προσπαθείς,

να φτιάξεις το κεφάλι,

μόνη συντροφιά,

απομεινάρια,στο κουτάλι

Απορίας άξιο αδερφέ,

πως τα κατάφερες

και δε χαιρέτησες μωρέ.

Ψάχνοντας με κάθε τρόπο,

πως θα γίνει,

να σε κλάψουν πρώτο

Δεν ξέρω,

ποίος σου κανε τη χάρη

και όχι μόνο είσαι εδώ,

αλλά νιώθεις και παλικάρι.

Δεν ξέρω που χρωστάς

η αν είναι τιμωρία,

όλη αυτή η ευλογία

Το σίγουρο είναι ένα,

πως εν μέρει,γλύτωσες,

στο τελευταίο ζάρι,

ή τελικά μεγάλωσες

και απλά,πήρες χαμπάρι.

..."VIVA LA (r)EVOLUTION"...

..."Δικό σας με την αγάπη μου και οχι μόνο  Άγνωστος Α"..